Architektura Przestrzeni Kulturowych

Architektura Przestrzeni Kulturowych

Wydział: Architektura i Wzornictwo

Architektura Przestrzeni Kulturowych

Architektura Przestrzeni Kulturowych

Monika Zawadzka, Jan Sikora, Marek Barański (Autorzy monografii)
Monika Zawadzka (Redakcja ilustracji)
Paweł Świderski (Projekt graficzny i skład)

2016

 

Architektura przestrzeni kulturowych to pojęcie złożone i nowe. Parafrazując definicję „architektury krajobrazu” wprowadzoną do dyskursu naukowego przez Janusza Bogdanowskiego, można uznać, że w wyrażeniu „architektura przestrzeni kulturowych” słowo „architektura” ustala metodę oraz formę podejmowanego działania, natomiast „przestrzenie kulturowe” zakreślają obszar, w którym do ingerencji projektowej dochodzi. Wskazanie na „architekturę” jako na sposób postępowania odnosi się wprost do sztuki i umiejętności kształtowania przestrzeni, bez względu na to czy operujemy w skali miasta czy architektonicznego detalu. Natomiast „przestrzeń kulturowa” wyznacza na miejsce aktywności obszary przekształcone – w różny sposób i w różnym stopniu – poprzez działalność człowieka. Polem badawczym i podstawowym obszarem zainteresowań architektury przestrzeni kulturowych jest krajobraz – fenomen pojmowany szeroko i wieloznacznie, lecz gdyby wskazać jedno jego ujęcie mogłoby to być określenie krajobrazu jako fizjonomii powierzchni Ziemi, będącej połączeniem działalności przyrody oraz ludzi. Przestrzeń kulturowa może więc przybierać formy krajobrazu regionalnego, miejskiego, industrialnego czy wiejskiego. Wszystkie one są zapisem długiego trwania przestrzeni w czasie, a architekci pracujący w tak złożonych kontekstach muszą umieć rozpoznać i wydobyć lokalne walory miejsca, wpleść weń znak teraźniejszości oraz dobrze przygotować je na to, co nadchodzi.